Coraz częściej obserwuje się przypadki utraty towaru w transporcie wskutek przestępczego działania różnego rodzaju oszustów. Każdorazowo, po sprawcach i towarze nie ma śladu a przewoźnik musi szkodę pokryć, gdyż wynika              to z zawartej umowy przewozu.

Ugruntowane w tej materii orzecznictwo tak definiuje oszustwo:

Wyrok SN z dnia 14 stycznia 2004 r.; IV KK 192/03

Określone w art. 286 k.k. przestępstwo oszustwa jest przestępstwem umyślnym, zaliczanym do tzw. celowościowej odmiany przestępstw kierunkowych. Ustawa wymaga, aby zachowanie sprawcy było ukierunkowane na określony cel, którym w przypadku oszustwa jest osiągnięcie korzyści majątkowej.

Wyrok SN z dnia 15 listopada 2002; IV KKN 618/99; LEX nr 75460

Przestępstwo oszustwa (art. 286 § 1 k.k.) jest przestępstwem materialnym, znamiennym skutkiem w postaci doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem podjętego przez osobę wprowadzoną w błąd, osobę, której błąd wyzyskano albo też osobę, której wyzyskano niezdolność do należytego pojmowania przedsiębranego działania.

Oszustwo jest więc przestępstwem i podlega ściganiu. Nie jest to jednak ważne z punktu widzenia interesów przewoźnika, którego w efekcie interes finansowy jest zagrożony poprzez konieczność pokrycia szkody.

Utratę towaru, nawet wskutek oszustwa osób trzecich, zakłady ubezpieczeń traktują bowiem często jako wydanie towaru osobie nieuprawnionej i odmawiają wypłacenia odszkodowania z naszej polisy OC przewoźnika.

Co wtedy?

Punktem wyjścia jest zrozumienie instytucji oszustwa, poznanie i stosowanie metod, jak się przed nim bronić.